Hainrihi's Discoveries

This article can be seen in the Definitely Filipino Blog: http://www.definitelyfilipino.com/blog. I decided to try and write in Filipino as this topic is best expressed in this language. :)

-------------------------------------------------

Mga magkakatabing magkaibigan na nagdadaldalan, pagkatapos pagtingin mo sa kaliwa sa may bandang gitnang upuan ay may lalaking natutulog. Tingin ka pa sa kanan sa may pangalawang upuan at may tatay na nagte-text sa cellphone. Hala! Biglang may batang tumakbo sa harap ko at nakita ko ang yaya o nanay yata na biglang kinuha ang bata. May iba namang nanay na pinapatahimik ang isang bata. Yung iba naman ay tulala. Aba’y tignan mo pa ang paligid! May mga naka-backless, spaghetti strap, sando, t-shirt, mini-skirt, shorts, at pantalon na kapag umupo ay kulang na lang ay makita ang kuyukot ng mga pwet nila! Naka-tsinelas, sandalyas, sapatos. Kulang nalang maghubad sila sa mga suot nila. Ano kaya ito? Party? Meeting? Eskwela? Hindi. Nasa lugar sila na dapat na dapat nire-respeto, matahimik at nakikinig sa nagsasalita sa harap. Isang lugar, kung saan, dapat ay mataimtim tayong…nagdadasal. Ito ang selebrasyon ng Diyos. Ito ang…MISA.

Habang nakikinig sa sermon ng pari na nakatayo sa pulpito, hindi maiwasan ng aking mga mata na mapatingin sa mga tao sa loob ng simbahan na nagmi-misa. Bilang isa sa mga taong nasa harap dahil nagpapakita ng mga titik ng mga awitin, nakikita ko ang mga iba’t ibang gawain nila. At hindi ko akalain, pagkatapos ng Misa, na sa mismong bahay ng Diyos ay pinapaliban ng mga nagsisimba ang pagdadasal para lang magawa ang gusto nilang gawin.

Hindi ko tuloy malubos maisip: ganito na ba nating nakalimutan ang Diyos, na gumawa sa atin, dahil lang sa mga gusto nating magawa na hindi akma sa Misa? Mas nanaisin pa ba natin kausapin ang katabi kaysa sa Diyos? Bakit? Natutulungan ba tayo ng katabi natin sa LAHAT ng mga problema natin sa buhay? Masyado natin binabalewala ang Santa Misa. Para sa iba ay okey na yung simba lamang, at hindi na iniintindi ang kahalagahan nito. Kulang tayo sa kaalaman nito. Narito ang ilan sa mga halimbawa kung paanong masasabi na balewala na sa iba ang misa

My older sister from Malaysia showed me this article at the height of the hostage-taking of Hong Kong tourists by Rolando Mendoza. After reading Daniel Wagner’s "The Philippine Bus and Miss Universe", I immediately messaged my older sister in YM and talked about it. I totally reacted as I can relate to it because we ourselves have close loved ones who are like the ones described in the articles. I will dwell on that later as I mention the article’s three main points that we Filipinos should think about in order to lift the Philippines from its sufferings it is experiencing now. But first off, you can read the article on:
http://www.huffingtonpost.com/daniel-wagner/the-philippine-bus-and-mi_b_694544.html

I have been contemplating for days on what to write about that is Filipino-related when I saw news events the past days that made me think about Filipinos on people and being in the Philippines in general.

Last week, TV Patrol let out an exclusive story where somebody took a cellphone video of a criminal being tortured by policemen somewhere in Tondo, Manila. A rope was tied on his private part and is being pulled by somebody every time he gets whipped. In other words, he was being tortured by policemen. This also reminded me of another video I saw in Facebook where policemen were making fun of male criminals by making them kiss each other and beating them up, despite being beaten already by maybe an angry crowd.